Αξιοκρατία, Ρουσφετοκρατία και Δρακογενειοκρατία

Αξιοκρατία, Ρουσφετοκρατία και Δρακογενειοκρατία

του Μιχάλη Χαιρετάκη

Σε όλα τα πολιτισμένα κράτη του κόσμου, εκεί που υπάρχει έστω ελάχιστη τσίπα, εκει που υπάρχει αξιοκρατία, στις εταιρείες του ευρύτερου δημόσιου τομέα διορίζουν στελέχη, με ικανότητες και μισθούς ανάλογους των ιδιωτικών. Οι εταιρείες βέβαια εκεί συναγωνίζονται τις ιδιωτικές και κάποιες φορές τις ξεπερνάνε.

Στη Γερμανία για παράδειγμα δε θα δείτε πουθενά τον ανηψιό της Μέρκελ ή τον μπατζανάκη του Σόιμπλε να αναλαμβάνει γερμανικές κρατικές εταιρείες.

Δε θα δείτε στη Γαλλία τον θείο του Μακρόν να γίνεται πρόεδρος σε γαλλική κρατική εταιρεία. Γι αυτό και δε θα δείτε τις κακοδιαχειρίσεις, σπατάλες και κακομοιριά των περισσότερων ελληνικών κρατικων εταιρειών.

Αποτυχημένοι πολιτευτές, κομματόσκυλα, συνδικαλιστές, πρώην βουλευτές, εναλλάσσονται στις ηγεσίες των εταιρειών , ακολουθώντας τις κυβερνήσεις. Κάποιες φορές και με πλαστά πτυχία.

Ποιος δε θυμάται το θόρυβο που είχε ξεσηκωθεί με το πλαστό πτυχίο του διευθυντή της ΕΑΒ. Ποιος δε θυμάται τον διοικητή του νοσοκομείου Γρεβενών, εκτελωνιστή στο επάγγελμα (!!!) που είχε διοριστεί παρουσιάζοντας ως δικό του το πτυχίο ψυχολογίας του εξαδέλφου του (!!!)

Η τωρινή κυβέρνηση, η κυβέρνηση που κληρώνει σημαίες στα δημοτικά σα να ήταν μίξερ, άφησε στην άκρη τα βαριά βιογραφικά και με τους “δρακογεννημένους” συγγενείς υπουργών, ως προέδρους εταιρειών, προχωράει στην εκκαθάρισή τους.

Προσέξτε δε θα υπάρξει εξυγίανση, εκκαθάριση και κρατικοποίηση της νέας εταιρείας που θα προκύψει, ωστε μαζί με τον ΟΑΣΑ να πουληθούν ελεύθερα χρεών στους ιδιώτες, όπως έγινε με τον ΟΣΕ, όπως πάει να γίνει με τη ΣΤΑΣΥ, οπως θα γίνει με όλες τις ΔΕΚΟ που είναι, ή που εύκολα μπορεί να γίνουν κερδοφόρες. Αρκεί ένα νομοσχέδιο, ένα “σπατόσημο” και το ξήλωμα αποτυχημένων διοικήσεων και οι εταιρείες απογειώνονται φέρνοντας τρελλά κέρδη.

Οσο για το σαθρό επιχείρημα “μα δεν θα πληρώνεται με μισθό” και θα εργάζεται αμισθί ο πατέρας του υπουργού που οραματίζεται διαστημικές υπηρεσίες, με την ίδια λογική και εγώ θα μπορούσα να ζητήσω να γίνω πρόεδρος της Apple ή της Samsung, αμισθί , χωρίς να πληρώνομαι.

Το πρόβλημα είναι ο μισθός ή τα πολλαπλάσια κέρδη ή η χασούρα που μπορεί να φέρει ο κάθε πρόεδρος με τις επιλογές του; Αν ήταν αυτή η λογική θα προσλαμβάναν σε όλες τις επιχειρήσεις προέδρους με μισθούς κλητήρων και δεν θα τους έδιναν ούτε υπέρογκους μισθούς, ούτε μπόνους , ούτε μετοχές.

Αλλα αυτο είναι μια άγνωστη παράμετρος και για τους πολιτικούς αλλά και για πολλούς δημοσιογράφους που αγνοούν βασικές αρχές για τη λειτουργία των επιχειρήσεων.

Και μιας και είναι μόδα τα αφηγήματα να σας αφηγηθώ και εγώ με τη σειρά μου πως κλείνει αυτό το παραμύθι.

Και αυτοί απο τη δρακογενιά γενήκαν πρόεδροι
και τα πανέξυπνα βλαστάρια τους υπουργοί και πρωθυπουργοί
με πολλά ταρατατζούμ και σημαίες κουρελόπανα κερδισμένες στη λοταρία
και ζήσαν αυτοί πολύ καλά
και εμείς πολύ χειρότερα

ΥΓ
(Η φωτογραφία είναι με τον “δρακογεννημένο” Ζακ Γαλυφιανάκη, προτίμησα να βάλω αυτόν παρά τους δικούς μας γιαλαντζί δρακοτέτοιους…)