Η απάτη της παγκοσμιοποίησης
Η απάτη της παγκοσμιοποίησης
του Μιχάλη Χαιρετάκη
Με αφορμή μια συζήτηση που κρατάει 1 χρόνο τώρα με τον αγαπητό διαδικτυακό μου φίλο Διονύση Λιάρο, σε μια ανάρτηση του, μάζεψα εδώ τις απαντήσεις που του έδωσα με τη μορφή ενός άρθρου, την απάτη της παγκοσμιοποίησης.
1. Η παγκοσμιοποίηση είναι παιδί του Μαμωνισμού
2. Η παγκοσμιοποίηση στερεί το σταφύλι απο τον Ινδό, το κρέας απο τον Αργεντίνο, την πατάτα απο τον Αιγύπτιο, το ελαιόλαδο απο τον ¨Ελληνα και τα φέρνει στα δυτικά τραπέζια. Το ανάποδο δεν γίνεται, ο Ινδός δεν έχει τα χρήματα για να αγοράσει την Mercedes του Γερμανού , το Mini cooper του Βρετανού και το Renault του Γάλλου.
3.Αν χρειαστεί κάποιος ενα νεφρό στην Αμερική μπορεί να το βρεί απο την Αφρική, το ανάποδο δεν γίνεται , ο φτωχός δεν έχει κανένα δικαίωμα.
4.Τα σύνορα ήδη έχουν καταργηθεί στην πράξη για τις πολυεθνικές και το παγκόσμιο εμπόριο και αυτό πληρωνουμε δυστυχώς.
5.Το πετρέλαιο της Αραβίας ανήκει στους κατοίκους της,όχι βέβαια στους πρίγκιπες και τους βασιλιάδες της, η γη και το υπέδαφος κάθε χώρας ανήκει στους κατοίκους της, με τη λογική “ανήκει σε όλο τον κόσμο” δηλαδή και στους δυτικους έγιναν οι πόλεμοι στον Κόλπο. Αυτό το “ανήκει σε όλο τον κόσμο” γίνεται όπλο στα χέρια των επιτηδείων. Η παγκόσμια παραγωγή πετρελαίου είναι 31.5 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Αν την μοιράζαμε εξισου σε 6 δις ανθρώπους, μάλλον θα πηγαίνατε με τα πόδια στη δουλειά σας και θα πεθαίνατε απο το κρύο τα βράδυα…
6. Την ατέλειωτη νύχτα τρόμου την έπλασαν αυτοί ακριβώς που έχουν σαν όραμα ενα αβουλο καταναλωτικό ευπειθές κοπάδι ανθρώπων, χωρίς παιδεία, μόρφωση. Το πείραμα ήδη γίνεται στη χωρα μας.. Ιση μοιρασιά των πάντων σε 6 δις ανθρώπους; Αν επιμερίσουμε τους σημερινούς αριθμούς θα δείτε οτι οδηγούν, σε βίαιη φτωχοποίηση των λαών της δύσης και μη μετρήσιμη ανοδο των λαών του τρίτου κόσμου.
Η παγκοσμιοποίηση αν δειτε, ήταν ανέκαθεν το όνειρο της πλουτοκρατίας και το χρήμα αυτό που κινεί τον πολιτισμό. Οσο γιγαντώνονται οι πολυεθνικές, ο κάθε προλετάριος πρέπει να νοιώθει την καυτή ανάσα του φτωχού Ασιάτη και Αφρικάνου για να μη διαμαρτύρεται για τις ανθρώπινες συνθήκες εργασίας που είχε και καταργήθηκαν. Η παιδεία φθίνει, η υγεία το ίδιο και όλα αυτά στο όνομα του κέρδους και της παγκοσμιοποίησης.
Ολα ειναι αριθμοί, φέρνουμε 500 χιλιαδες πακιστανους, 300 χιλιάδες Συριους,διωχνουμε 400 χιλιαδες ελληνες επιστήμονες, μετράμε κεφάλια,αριθμους, ψηφαλακια, κέρδη και κάνουμε ταμειο. Ο πολίτης δεν πρέπει να έχει δικαιώματα, δικαιώματα έχουν μόνοι οι πολυεθνικές.
Δεν εχει σημασια η εθνικότητα, τα ηθη τα έθιμα, το πολιτισμικό σοκ που θα πάθει ο συμπαθής πακιστανός οταν απο εκει που του έκοβαν τα χέρια οταν έκλεβε 1 κομματι ψωμί, τώρα μπορεί ακόμα και να ληστέψει με όπλο και να τον αφήσουν ελευθερο επειδή οι φυλακές ειναι πλέον υπερπλήρεις.
Δεν έχει σημασια οτι γκετοποιούνται και δεν αφομοιώνονται οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Αυτοι που εσκούζαν για τα δικαιώματα των προσφύγων και μεταναστών πάλι, σφυρίζουν αδιάφορα για τις άθλιες συνθήκες που ζουν.
Δυστυχώς , αυτή είναι η αλήθεια,ελάχιστες χώρες θα γλυτώσουν απο τη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης , ισως η Κουβα να είναι μια απο αυτές, αν αντέξει, γιατί έχει διαλέξει την απομόνωση απο το οικονομικό σύστημα της παγκοσμιοποίησης. Η νέα σπορά θα έρθει σε πολλά χρόνια απο τώρα.
Πριν όμως να έρθει αυτή θα προηγηθεί ολοκληρωτική καταστροφή. Και δεν μιλώ για πυρηνική καταστροφή και πολέμους, αυτό θα είναι το λιγότερο, μιλω για μια απάνθρωπη κοινωνία χωρίς ίχνος κοινωνικής προστασίας.
Το 90% του πληθυσμού σήμερα ίσως και περισσότερο, είναι άχρηστο για την παραγωγή αγαθών που αυτοματοποιείται και η χρηση αυτόνομων ρομπότ αλλα και τεχνητής ευφυίας θα βάλει στο περιθωριο αρκετά απο τα σημερινά επαγγέλματα. 1% θα χρειάζεται για την ανάπτυξη της τεχνολογίας, 9% για την υποστήριξή της (εξειδικευμένοι “εργάτες”) και το υπόλοιπο 90 % θα είναι αχρηστοι στο σύστημα, χρήσιμοι μόνο ως καταναλωτές.
Το πως θα επιβιώσει το 90% είναι ενα θέμα που θα απασχολήσει στο μέλλον αν και ήδη πιστεύω απασχολεί σοβαρά τις κυβερνήσεις. Ισως με κάποιας μορφή φορολογίας, ωστε να μοιράζεται ξανά μέρος του πλούτου με τη μορφή επιδόματος, ή με μειωμένο ωράριο εργασίας. Το μειωμένο ωράριο εργασίας ομως δεν είναι πανάκεια και θα φέρει άλλου είδους προβληματα.
Η Κινα , είναι πραγματι ενα παράδειγμα ρεαλιστικής διακυβέρνησης με σύγχρονους όρους μάνατζμεντ και απέχει πολύ απο όλα τα άλλα πολιτικά συστήματα, εξαιτίας και μόνο αυτού του γεγονότος. Κατάφεραν να μετασχηματίσουν τη χώρα τους σε μια βιομηχανική υπερδύναμη , με δρακόντειους νόμους που φτάνουν ως την εκτέλεση για διαφθορά , για ναρκωτικά ή για άλλα βαριά παραπτώματα.