Ολα είναι θέμα παιδείας

του Μιχάλη Χαιρετάκη

Μπηκα χθές σε ένα ασανσέρ κάπου στο κέντρο της Αρτας και έμεινα έκπληκτος απο την επιγραφή “ΠΡΟΣΟΧΗ!!! στα παιδιά μην τα αφήνετε να κατουρούν μέσα στο ασανσέρ υπάρχει κίνδυνος ηλεκτροπληξίας” Αφου σάστισα για λίγο, έβγαλα το κινητό για να απαθανατίσω τη στιγμή και την επιγραφή ωστε να περάσει για πάντα στην ιστορία αυτού του τόπου. Γραφω απαθανατίζω ενω κανονικά θα έπρεπε να γράψω οτι αντί γι αυτό,με αποθανάτισε πρώτα εμένα η επιγραφή, οπώς φαντάζομαι και πολλους επισκέπτες της πολυκατοικίας.

Μόλις μου πέρασε η αρχική έκπληξη, άρχισα να προσπαθώ να αντιληφθώ τους σκοπούς του συντάκτη της επιγραφής. Θυμόμουν άλλωστε τις προσπάθειες του Ζάχου Χατζηφωτίου πιο παλιά και του Χρήστου Ζαμπούνη στη συνέχεια να εντάξουν το savoir vivre στην ελληνική πραγματικότητα.

Ποια είναι τα ανεπίτρεπτα λάθη στο τραπέζι; Τι κάνουμε εάν ξεχάσουμε το όνομα ενός ανθρώπου που θέλουμε να συστήσουμε; Τι φοράμε, πού κι πότε; Ποια είναι η σειρά προβαδίσματος; Πώς πρέπει να φερθούμε σε μια τηλεοπτική εκπομπή; Πού και πότε δίνουμε φιλοδώρημα; Πώς συμπεριφερόμαστε στον χώρο εργασίας;

Και τώρα το άγνωστο χέρι συμπλήρωσε πως θα πρέπει να είναι η συμπεριφορά μας μέσα στο ασανσέρ. Για λόγους ασφάλειας λέει ευγενικά. Τι θα μπορούσε να γράψει ο άνθρωπος; Οτι στο 2017 υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που αφήνουν τα παιδιά τους να κατουρούν μέσα στο ασανσέρ;

Θα μου πείς απο την άλλη , όλα είναι θέμα παιδείας, της ανύπαρκτης βέβαια παιδείας που ξεκινάει απο το σπίτι, οπου το παιδί βλέπει το γονιό να μη σέβεται το κράτος και το κράτος το γονιό, το γονιό να εύχεται ψόφους στο συνάνθρωπό του, τοτε που το παιδί μαθαίνει οτι ο σεβασμός στη δημόσια και την ιδιωτική περιουσία , είναι κάτι που εφαρμόζεται σε άλλες μακρινές χώρες, όχι εδώ, εδώ ο κανόνας είναι τα σπρέυ και οι βανδαλισμοί.

Τότε που το παιδί, θα μπει στα λεωφορεία , στα τράμ και στα τράινα που ειναι γεμάτα με συνθήματα, χαραγμένα, βρώμικα. Τότε που το παιδί θα πάει για να σπουδάσει παιδεία στις σχολές που έχουν τοίχους απο πολλούς τόνους χαρτιού και αμέτρητα κιλά μπογιάς.

Είναι της παιδείας που μαζεύει συνεχώς απο όλα τα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης ανθρώπους και δεν φροντίζει να τους βάλει στοιχειώδεις υποχρεωτικούς κανόνες συμπεριφοράς.

Υποχρεωτικους…ανέκδοτο και αυτό…Η λέξη “υπόχρεος” το μόνο που θυμίζει είναι οτι μια ολόκληρη χώρα βρίσκεται κάτω απο εκατοντάδες δισεκατομμύρια χρέος. Αυτή είναι η μόνη σχέση που έχει με τη λέξη η χώρα και οι πολίτες της.

Για να υποχρεώσεις κάποιον να κάνει κάτι, ή θα πρέπει να υπάρχει παιδεία,το ανέκδοτο που λέγαμε προηγουμένως ή να υπάρχουν νόμοι, νόμοι αυστηροί. Και τι νόμους να βάλεις; Φυλάκιση σε όποιον κάνει βανδαλισμό; Μα οι φυλακές αδειάζουν απο ληστές και πρεζέμπορους. Μάλιστα για τους τελευταίους μαθαμε οτι γίνονται και γιορτές οταν αποφυλακίζονται.

Και δε μιλάμε για στυγνούς κακοποιούς, αλλά ανθρώπους της διπλανής πόρτας, που κατάλαβαν οτι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με το να είσαι σκληρός παραβατικός. Ας είναι καλά οι γεμάτες φυλακές που πρέπει κατα καιρούς να αδειάζουν. Ετσι για να κοροιδευόμαστε μεταξύ μας, οτι υπάρχει δικαιοσύνη και τιμωρία για τα εγκλήματα.

Τι μένει λοιπόν; Μια κατεστραμμένη χώρα που ενω υποφέρει και δυστυχεί, οι κάτοικοι αδιαφορούν πια, βλέπουν survivor ή παρατηρούν άναυδοι, τα παλλόμενα πέη στις μόνες διαδηλώσεις,που δεν πέφτουν χημικά και δακρυγόνα, που δεν εμφανίζονται γνωστοί-αγνωστοι μπαχαλάκηδες, οπου διαδηλωτές, πρεσβείες και πολιτικοί εμφανίζονται μονιασμένοι και αγαπημένοι, κραυγάζοντας οτι το θέαμα αυτό, πρέπει να το αποδεχθούμε αδιαμαρτύρητα γιατί είναι θέμα παιδείας.

Εγώ πάλι αναρωτιέμαι .Ποιός την έχασε την παιδεία για να τη βρούμε εμείς;