Ο φίλος μου ο Χρήστος

Ο φίλος μου ο Χρήστος

  • 12
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    12
    Shares

Ο φίλος μου ο Χρήστος

του Μιχάλη Χαιρετάκη

Μερικά χιλιόμετρα έξω απο τη Χαλκίδα σε ένα γραφικό χωριουδάκι μένει εδω και μερικους μήνες ο φίλος μου ο Χρήστος.

Πάνε σχεδόν 16 χρόνια που τον γνώρισα επαγγελματικά στην αρχή, οικογενειακά στη συνέχεια,διαφορετικοί σαν χαρακτήρες αλλα φαίνεται οτι ταιρίαζανε αρκετά τα χνώτα μας για να γίνει ένας απο τους λίγους φίλους που είχα στην Αθήνα.Ευγενικός,έδειχνε πάντα αφάνταστα εξωστρεφής, οικονομικά επιτυχημένος στη ζωή του,ενας ανθρωπος που χαιρόταν να πληρώνει, όσο και αν αυτό ακούγεται περίεργο.

Ηταν απο αυτούς που είχαν πιστέψει το 1981 οτι θα άλλαζε πραγματικά η Ελλάδα,ιδεολογος που δεν εξαργύρωσε ποτέ την κομματική του ταυτότητα.Την εποχή που τον γνώριζα ήταν Γενικός Διευθυντής σε κάποιο μεγάλο ιδιωτικό οργανισμό ενώ παράλληλα είχε 2 μικρές αλλά κερδοφόρες επιχειρήσεις μαζί με τη γυναίκα του.

Τα χρόνια περνούσαν και ο Χρήστος αντι να προοδεύει πήγαινε πισω.Στην αρχή εφυγε απο τη θέση αυτή που είχε, στη συνέχεια η μία επιχείρηση έκλεισε εξαιτίας της ραγδαίας υποβάθμισης της περιοχής, ομως δεν το έβαλε κάτω. Προσπαθούσε, πάντα με χαμόγελο και αισιοδοξία χωρίς να παραπονιέται. Οι καθημερινές ασχολίες και των 2 αρκετές φορές μας απομάκρυναν αλλά πάντα από καιρό σε καιρό ένα τηλεφώνημα ήταν αρκετό για να βρούμε χρόνο για εναν καφέ να τα πούμε απο κοντα.

13 Δεκεμβρίου του περασμένου χρόνου με παίρνει μετά απο αρκετό καιρό και μου λέει “¨Εχεις χρόνο για κάτι σημαντικό;”, “Εντάξει Χρήστο του λέω”.Πράγματι πήγαμε για καφέ, είχα να τον δω ενα χρόνο περίπου. Μου είπε τα νέα του.Αναγκάστηκαν να κλείσουν την επιχείρηση το καλοκαίρι, τα 2 του παιδιά εχασαν τις δουλειές τους (απόλυση και πτώχευση) και μια part time δουλειά που ειχε τα τελευταία χρόνια τελείωσε και αυτή και τον Αύγουστο πέρυσι τέτοιες μέρες βρέθηκαν 4 άτομα σε ένα σπίτι, μια ολόκληρη οικογένεια χωρίς δουλειά. Πούλησε ένα μικρό χωραφάκι και κάτι τελευταίες οικονομίες και άνοιξαν ενα μικρό mini market, το τελευταίο καταφύγιο.Δεν πηγαινε και άσχημα οπως μου είπε.

Αλλα το σημαντικό δεν ήταν αυτό, ήταν αισιόδοξος είχε βρεί και ένα νέο προϊόν που θα πήγαινε πολύ καλά,γιατί ξέχασα να σας πω οτι ο Χρήστος ήταν η χαρά του Δικτυακού Μάρκετιγκ.Αυτός πάντα ενθουσιασμένος και εγώ πάντα σκεπτικιστής.Μάλιστα μου έδειξε τη σερβιτόρα. Μου λέει “Την βλέπεις αυτή; Θα την βάλω στην ομάδα και θα δείς τι πωλήσεις θα κάνει”.”Χρήστο μου”, του λέω” 13 Δεκεμβριου 2010 σήμερα , θυμήσου την ημερομηνία, βάζουμε ένα στοίχημα του χρόνου ίδια μέρα ότι θα το έχεις ξεχάσει ήδη;”

Οι μέρες πέρασαν και ήρθε το καλοκαίρι. Μπλέξαμε με τις δουλειές ο καθένας όπως πάντα και χαθήκαμε, ωσπου ένα βράδυ ήμουν καλεσμένος σε μια συγκέντρωση ενός νέου κόμματος που ενω είχα υπογράψει πριν μερικά χρόνια την ιδρυτική του διακήρυξη, δεν είχα καταφέρει να παρεβρεθώ ούτε σε μία συνάντηση. Σκέφτηκα να πάρω τον Χρήστο μαζί μου, επικοινωνιακός, ιδεολόγος, αξιοπρεπής, απογοητευμένος , ίσως να ταίριαζε και εκεί.Το κινητό του ομως ήταν κλειστό, το συνήθιζε ο Χρήστος να αλλάζει αριθμούς κινητών. “Πάλι το άλλαξε ο αθεόφοβος” μονολόγησα.

Δεν έδωσα σημασία και ένα βράδυ δέχτηκα μια κλήση απο αυτόν τον αριθμό. Ηταν η γυναίκα του.Μου είπε “Σκέφτηκα να σε πάρω τηλέφωνο γιατί ήσουν φίλος του Χρήστου.Ο Χρήστος έχει φύγει εδώ και λίγες μέρες”. Η πρώτη σκέψη που μου πέρασε ήταν οτι έχει εξαφανιστεί και με πήραν μήπως γνωρίζω που βρίσκεται.Μακάρι να ήταν αυτό.Ο Χρήστος είχε χτυπηθεί απο καρκίνο και μέσα σε 5 περίπου μήνες έφυγε.¨Ενας ακόμα που δεν άντεξε.”Παράπλευρη απώλεια” λοιπόν και ο Χρήστος της οικονομικής κρίσης.

Τέτοιες μέρες λοιπόν που όλοι αυτοί που μας έφτασαν μέχρι εδώ διασκεδάζουν κάνοντας χωρίς τύψεις τις διακοπές τους,ο Χρήστος τους κοροιδεύει από το χωριουδάκι όπου μένει τώρα πια μόνιμα, ενώ οι δικοί του και οι περισσότεροι απο εμάς συνεχίζουμε το δικό μας Γολγοθα.

Ρε μπαγάσα, δεν πιστεύω να το σκάσεις απο το ραντεβού μας το Δεκέμβρη…